పారానార్మల్ యాక్టివిటీ Part 1 Telugu | Ratri Bhayam Katha | Telugu Horror Story

 డిస్క్లైమర్ (Disclaimer): ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం మాత్రమే. ఈ కథలోని ఏ పదం కూడా మూఢనమ్మకాలను ప్రోత్సహించడానికి ఉద్దేశించినది కాదు. ఇది కేవలం వినోదం కోసం వ్రాసిన కల్పిత కథ. ఈ కథలోని పాత్రలు, స్థలాలు లేదా పేర్లకు ఏ వ్యక్తితోనూ ఎలాంటి వ్యక్తిగత సంబంధం లేదు. ఒకవేళ అలా జరిగితే, అది కేవలం యాదృచ్ఛికం మాత్రమే.

   ఏజ్ 9 ఇయర్స్: అండ్ ఇట్స్ క్లోజ్... 

ఆ పాత బ్రిడ్జి

ఇది భిలాయ్ నగర్ సెక్టార్-6కి చెందిన ఒక చిన్న పిల్లాడి కథ. ఆ పిల్లాడి పేరు దాస్.

విషయం 1997 నాటిది. దాస్ అక్కడి తెలుగు స్కూల్లో మూడో తరగతి చదువుతుండేవాడు. రోజు ఉదయం స్కూల్‌కి వెళ్లడం, సాయంత్రం సరిగ్గా 4 గంటలకల్లా అక్కడ ఉన్న ఒక పాత ఇనుప బ్రిడ్జి మీదుగా నడుచుకుంటూ ఇంటికి తిరిగి రావడం—ఇదే అతని రోజువారీ దినచర్య.

కానీ ఆ 9 ఏళ్ల పిల్లాడి ఆలోచనలకు అందని ఒక విషయం ఉంది. ఉదయం 10 గంటలకి స్కూల్‌కి నడుచుకుంటూ వెళ్లడం, మళ్లీ సాయంత్రం 4 గంటలకి అదే దారిలో తిరిగి రావడం. దారిలో ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి తెగ అల్లరి చేయడం, వెళ్లేటప్పుడు వచ్చేటప్పుడు షాపుల్లో చాక్లెట్లు కొనుక్కుని తినడం... అతని లైఫ్ చాలా హ్యాపీగా సాగిపోతోంది. తల్లిదండ్రులు దగ్గర లేరనే బాధ కానీ, ఉదాసీనత కానీ అతనిలో అస్సలు లేదు; తన తాతయ్య, అమ్మమ్మలతో అతను చాలా సంతోషంగా ఉన్నాడు.

ఆ చిన్న వయసులో ఎవరికి మాత్రం ఏం తెలుస్తుంది, ఇవన్నీ మామూలు విషయాలే అనుకుంటారు. కానీ సాయంత్రం కాగానే, ఒక వింత భయం దాస్‌ని తన గుప్పిట్లోకి తీసుకునేది. ఆ భయం ఎంత ఘోరంగా ఉండేదంటే, సాయంత్రం 7 గంటలు దాటిన తర్వాత టాయిలెట్‌కి వెళ్లాలన్నా సరే తన తాతయ్యను తోడు పిలవాల్సి వచ్చేది.

వెనుక ఎవరో ఉన్నారు... పదే పదే తాకుతున్నారు

వీపు వెనకాలే

అంత చిన్న వయసులోనే అతని చుట్టూ కొన్ని పారానార్మల్ (అసాధారణ) శక్తులు తిరుగుతున్నట్లు అనిపించేది, కానీ దాన్ని అతను అర్థం చేసుకోలేకపోయేవాడు. సాయంత్రం 7 గంటలు కాగానే దాస్‌కి తన వీపు వెనుక ఎవరో నిలబడినట్లు అనిపించేది. ఎవరో తనను పదే పదే తాకుతున్నట్లు, ఎవరో తన వీపుపై రెండు చేతులు పెట్టి తనతో పాటే నడుస్తున్నట్లు అతనికి స్పష్టంగా అనిపించేది. పాపం ఆ 9 ఏళ్ల పిల్లాడికి వీటన్నిటి గురించి ఏం తెలుస్తుంది!

అతను రోజు ఇలా భయపడటం వింతగానే ఉన్నా, వాళ్ల తాతయ్య, అమ్మమ్మలకి ఇది చాలా నార్మల్‌గా అనిపించేది; ఎందుకంటే పిల్లలు ఇలా చిన్న చిన్న వాటికి భయపడటం సహజమే అనుకున్నారు.

సాయంత్రం 7 గంటల తర్వాత వచ్చే ఆ భయం తప్ప, దాస్ లైఫ్ లో మిగతాదంతా పక్కాగా సాగిపోయేది. అతని దినచర్యలో ఎలాంటి లో మార్పూ రాలేదు. ఒకవేళ ఏదైనా మారింది అంటే, అది రాత్రి పూట అతని వీపు వెనుక జరిగే ఆ అంతుచిక్కని రహస్యం మాత్రమే. దాని గురించి అతనికి తెలియదు, కనీసం ఎవరికైనా నోరు విప్పి చెప్పుకుందామన్నా కుదిరేది కాదు.

ఆ రోజుల్లో ఇప్పటిలా పిల్లల దగ్గర మొబైల్స్ ఉండేవి కావు. పొద్దుపొద్దున్నే టీవీలో 'డొనాల్డ్ డక్', 'అల్లావుద్దీన్' కార్టూన్లు చూడటం, సెలవు రోజుల్లో 'శక్తిమాన్' కోసం వెయిట్ చేయడం... ఇదే అతని ప్రపంచం. రోజంతా ఫ్రెండ్స్‌తో ఆటలు, చదువుతో అలసిపోయి రాత్రి కాగానే గాఢ నిద్రలోకి జారుకునేవాడు.

              గజ్జెల సవ్వడి... ఒక మానసిక ఒత్తిడి

ఎవరో తాకుతున్నట్టు 

కానీ కొన్ని రోజుల తర్వాత పరిస్థితులు మారడం స్టార్ట్ అయ్యాయి. ఇప్పటివరకు దాస్‌కి కేవలం వీపు వెనుక ఎవరో ఉన్నట్లు, ఒక అదృశ్య హస్తం తనతో పాటు నడుస్తున్నట్లు మాత్రమే అనిపించేది.

కానీ ఇప్పుడు ఆ భయం కేవలం స్పర్శకే తో  ఆగలేదు. రాత్రి సరిగ్గా 9 గంటలు కాగానే ఇల్లంతా గజ్జెల సవ్వడి వినిపించడం మొదలైంది. అంటే, ఇప్పటివరకు కేవలం అనుభూతి చెందిన ఆ భయం, ఇప్పుడు నేరుగా చెవుల్లోనే మోగడం స్టార్ట్ అయింది.

తాతయ్య, అమ్మమ్మ పక్కనే ఉన్నా సరే... ఎవరో తన వీపును నిమురుతున్నట్లు, నిమురుతూ చేతిని రుద్దుతున్నట్లు దాస్‌కి అనిపించేది. తన చుట్టూ ఏదో ఒక తెలియని భయంకరమైన శక్తి తిరుగుతోందని అతనికి ప్రతి క్షణం అనిపించేది. అది ఏదైనా తిరుగుతున్న ఆత్మా, భూతమా, ప్రేతమా, దయ్యమా లేక ఒక నీడా? దాస్ ఇదే ఆలోచనల్లో మునిగిపోయేవాడు. అతను అనుకున్నా ఈ విషయం ఎవరికీ చెప్పలేకపోయేవాడు; చెప్పాలని ట్రై చేసినప్పుడల్లా భయంతో నోటి మాట బయటకి వచ్చేది కాదు.

• దీనికి తోడు ఇంకో కొత్త ఆపద వచ్చి పడింది. గాలి తరంగాల ద్వారా ఆ గజ్జెల సవ్వడి ఒక్కోసారి మెల్లగా, ఒక్కోసారి గట్టిగా వినిపించేది—ఛన్... ఛనన్... ఛనన్... ఛనన్...

దాస్ భయం ఇప్పుడు అతని లోపల లోపలే ఊపిరాడకుండా చేస్తోంది. ఇప్పుడు స్కూల్‌కి వెళ్లేటప్పుడు కూడా తనతో పాటు ఎవరో నడుస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది. ఇది అతనికి అస్సలు నార్మల్ గా లేదు, పైగా ఎవరికీ చెప్పుకోలేకపోవడం అతని అతిపెద్ద దౌర్భాగ్యంగా మారింది.

మిస్సింగ్ దాస్: తప్పిపోయాడు... కానీ ఎక్కడికి? ఎవరు తెచ్చారు?

తాతయ్యా అమ్మమ్మ తో దసరా దహనం చూడడానికి

రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ, మెల్లమెల్లగా దాస్‌కి ఆ పారానార్మల్ యాక్టివిటీతో జీవించడం ఒక అలవాటుగా మారిపోయింది. అలా చూస్తూ చూస్తూనే 1 ఏడు గడిచిపోయింది.

ఒకరోజు దాస్ తన తాతయ్య, అమ్మమ్మలతో కలిసి సెక్టార్-9 లో దసరా పండగ సందర్భంగా రావణ దహనం చూడటానికి వెళ్లాల్సి ఉంది. దసరా సెలవులు, పైగా మేళాకి వెళ్తున్నాం అన్న ఆలోచనే దాస్‌ని విపరీతమైన ఎగ్జైట్‌మెంట్‌కి గురిచేసింది. ఎందుకంటే అతనికి బయట తిరిగే అవకాశం ఎప్పుడో కానీ రాదు. పొద్దున్నుంచి అతని మైండ్‌లో ఒకటే ఆలోచన తిరుగుతోంది

—"ఈరోజు నేను మేళాకి వెళ్తాను, అక్కడ చాలా బెలూన్లు కొనుక్కుంటాను, కొత్త కొత్త బొమ్మలు తీసుకుంటాను, బోలెడు చాక్లెట్లు, మొక్కజొన్న పొత్తులు, కచోరీలు తింటాను... సమోసాలు కూడా తింటాను! హ్మ్మ్మ్... ఈరోజు చాలా మజా వస్తుంది!"

సాయంత్రం వాళ్ల తాతయ్య డ్యూటీ ముగించుకుని ఇంటికి రాగానే, ముగ్గురూ కలిసి రిక్షా ఎక్కి సెక్టార్-9 మేళాకి

 బయలుదేరారు. అక్కడ ఆరోజు రావణుడి బొమ్మను దహనం చేయనున్నారు.

ఈరోజు దాస్ ఆనందానికి అవధుల్లేవు. అక్కడికి వెళ్ళాక ఆ మేళా వాతావరణం, జనం రద్దీ, రంగురంగుల కొత్త షాపులను చూసి అతని కళ్లు ఆనందంతో మెరిసిపోయాయి.

మేళాలో తిరుగుతూ, అక్కడ చాలా తినుబండారాలు తిన్న తర్వాత దాస్ కన్ను ఒక అందమైన బొమ్మ కారుపై పడింది. ఆ కారు కొనిపించమని తన అమ్మమ్మని పట్టుబట్టాడు. కానీ అమ్మమ్మ—"ఈ కారు త్వరగా విరిగిపోతుంది, వేస్ట్, వద్దు" అని చెప్పి దాటవేసింది.

అమ్మమ్మ వద్దు అనడంతో దాస్ మొహం కాస్త చిన్నబోయింది, ఉదాసంగా మారిపోయాడు. ఇప్పుడు అతని మైండ్‌లో కేవలం ఆ బొమ్మ కారు మాత్రమే తిరుగుతోంది. అటు చూస్తే తాతయ్య, అమ్మమ్మ రావణ దహనం ఏర్పాట్లలో, మేళా గోలలో పూర్తిగా మునిగిపోయారు.

• అప్పుడే... కాస్త కళ్లు అటు ఇటు అయ్యాయి... అంతే, ప్రమాదం జరిగిపోయింది......

దీని భాగం 2 కోసం వేచి చూడండి! ముందు ముందు ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవడానికి కనెక్ట్ అయి ఉండండి. ఈ కథ పార్ట్ 1 మొదట తెలుగు, హిందీలో పబ్లిష్ చేసిన తర్వాత, త్వరలోనే మేము భాగం 2 లో తదుపరి కథను తీసుకువస్తాము.

© Copyright Challagali Yesudas | All Rights Reserved